ಕಂಡೆ ನಾನೊಂದು 'ಕನಸು'

ಅಂಕಣ- ಕಂಡೆ ನಾನೊಂದು ಕನಸು-೨ (ಅಂತರ್ಗಮನ )

2012-02-14T22:46:00.005+05:30

‘ಸಿಹಿಗಾಳಿ’ ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅ೦ಕಣ ಬರಹ - ‘ಕಂಡೆ ನಾನೊಂದು ಕನಸು’ವಿನ ಎರಡನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಓದಿ ಪ್ರೊತ್ಸಾಹಿಸುವೆರೆ೦ದು ನಂಬುವೆ...... :)

ಹಿ೦ದಿನ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರೆದ೦ತೆ, ಬೆಳಕಿನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಿರಣ ಕಣ್ಣ ಮು೦ದೆ ಸರಿದು ಪ್ರಶಾ೦ತತೆಗೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಘಟನೆ ಸರಿದು ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಉರುಳಿದ್ದವು. ನನಗೇಕೋ ನನ್ನ ‘ನಿರಾಸಕ್ತಿ’ ಅನುಪಯುಕ್ತವೂ, ಜಡವೂ ಎನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿ ಅದುವೂ ಬೇಸರ ಬಂದು ಹೋಗಿತ್ತು. “ಖಾಯಿಲೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಔಷಧವಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗೂ ಔಷಧವಿದೆ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ ಜಗತ್ತು ನೀಡಿದ ಔಷಧಗಳ ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಆಲೋಚನೆಯೊಂದು ಪುಟಿದು ನೀರಿನೊಳಗೆ ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು - “ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಖಿನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹವ ಪ್ರಚೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಹ ಜಡವಾಗುತ್ತದೆ, ಬಲಹೀನ ವಾಗುತ್ತದೆ, ರೋದಿಸುತ್ತದೆ. ಔಷಧ ಜಡತೆಯ, ಆಲಸ್ಯವ ದೂರ ಮಾಡಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎದುರೇಟು ನೀಡಬಹುದು ‘ಆಹಾ! ನೀ ಹೇಳಿದಂತೆ ಇನ್ನು ನಡೆಯೆನು’ ಎನಿಸಬಹುದು. ನಂತರದಲ್ಲೇ ಮನ ಚಿಗುರಿ ಜೀವನದ ಬಗೆಗೆ 'ಏಕೆ'ಗಳ ಶುರುವಿಟ್ಟರೆ ನನ್ನ ಮಾತ್ರೆಯ ಗೋಲಿ ಅದನ್ನುತ್ತರಿಸುವುದೇ?”

ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಔಷಧವೂ ಟಾರ್ಚ್ ಉಪಮೆಯಂತೆಯೇ ಗೋಚರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರ ತೊರೆಯುವ ಕುರಿತು ನಾನೇನು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ. – “ಬದುಕಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಕೈ ಗಿಟ್ಟು ಅವರ ಸಮ್ಮತಿಯ ಕಾಯುವುದು ನಮ್ಮ ಜಾಯಮಾನವಲ್ಲವೇ?” ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದೆ ಎಂದೂ ತಿಳಿಯಲಸಾಧ್ಯವಾದ ವೃತ್ತಿಪರರ ಕೈಗೆ ಬದುಕು ಕೊಟ್ಟು ‘ನೀ ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆಯುವೆ’ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲೇ ನನಗೂ ಸಮಾಧಾನವಿದ್ದಂತಿತ್ತು - ಚಿಕ್ಕವರು ದೊಡ್ಡದರ ಬಗೆಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದು ತಿಳಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಹಾಗೆಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಂಬುದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾವು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಲೆಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ ಬಹಳ ಸಾರಿ ವಿರೋಧಾಭಾಸವ ಮೆರೆಯುವ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು ಪರಿಪಾಲಕಳಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೊತ್ತ ‘ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ’ ಕಾರಣದಿಂದಲೋ ಏನೋ ನನಗೆ ಹಾಗೆ ಸಮ್ಮತಿಗೆ ಕಾಯುವುದರಲ್ಲೇ ಯಾತನಾದಾಯಕವಾದ ಮುದವಿತ್ತೆನಿಸುತ್ತದೆ!

ಬೇಸರದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಅನುಭೂತಿಯಿರಬೇಕು! ಏಕೆಂದರೆ ಅದುವೂ ಅತಿಯಾದಾಗ ಬೇಸರವೇ ಆಗುತ್ತದೆ! ಹೀಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಶುರುವಿಕ್ಕಿದೆ – “ಯಾವುದು ಹೇಗೋ ತಿಳಿಯದು. ಈ ಬೆಸರ ಮಾತ್ರ ಖಂಡಿತ ಅನಂತವೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಆರಂಭ ಎಲ್ಲೋ ಆಗುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಕಡೆ ಎಂಬುದು ಶತಾಯಗತಾಯ ಲಭಿಸಲೇ ಒಲ್ಲದು. ನಾವು ಬೇಸರದಿಂದ ಹೊರ ಬರುವುದರಿಂದ ಅದು ಅನಂತವೆನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ಕಾರಣ, ನಾವು ಅಲ್ಲಿ ಬೆಸರವ ಮುಕ್ತಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸವಿಯಲು,ಅನುಭವಿಸಲು.. ದಿಟವಲ್ಲವೇ?” ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲಹರಿ ನನಗೆ ಆಗ ಹೊಳೆದದ್ದಲ್ಲವೆಂದು ಈಗಾಗಲೇ ತಿಳಿದಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಹ್ಞಾಂ, ನಾನು ಆಲೋಚನೆಯ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು ಒಂದೇ “ಅವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧವೇ ಇವೆ. ಇರಲೇಬೇಕಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅದರಂತೆಯೇ ಇದ್ದೇನೆ” ಎಷ್ಟೇ ಬಾರಿ ನಾ ಅವನ್ನು ತಿರುಚಲು ಹೊರಟರು ಅವು ನನ್ನನ್ನೇ ತಿರುಚುವವು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆರ್ಭಟಿಸುತ್ತಾ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವವು. ಕಡೆಗೆ ನಾನು ಹತಾಶಳಾಗಿ, ಶರಣಾಗಿ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಿಳಿಯದೇ ನೀಡಿದ ಆಮಂತ್ರಣದಿಂದಲೋ, ಸ್ವಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದಲೋ ಅವು ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ದಾಂಗುಡಿಯಿಡುವವು.!

ಈ ಪೈಶಾಚಿಕ ಕನಸುಗಳು ಬರುಬರುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯಿಂದಲೋ ಏನೋ ಎಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ರೌದ್ರತೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವ ತೊರೆದು ತಣ್ಣಗಾದವು. ಕ್ರಮೇಣ ಮಾಯವೇ ಆಗಿ ಹೋದವು. ಹಲವು ದಿನಗಳ ಕಪ್ಪು ಕತ್ತಲೆಯ ಗಾಢ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಹಿಂದಿನ ಪೈಶಾಚಿಕ ಕನಸಿನ ದಿಗಿಲಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವ, ಸಮಾಧಾನವ ಒದಗಿಸಲು ಬಂದಂತೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದು ಆ ‘ಕನಸು’. ಅದರ ಕಿರು ನೋಟ ಇಂತಿಷ್ಟು- ನಾನು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಸರಿದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕೊಡೆಯಿಂದ ಆಕರ್ಷಕಳಾಗಿ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹಚ್ಚಹಸುರಿನ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೊಯ್ದ ಕೊಡೆ ಬಂಜರು ಬರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಹತಾಶೆಗೆ ಕೆಡವುತ್ತದೆ. ಅದು ಸರಿದ ಜಾಗದಿಂದ ಬರುವುದು ಈ ವಾಕ್ಯಗಳು “ನೀನು ಓಡಿದೆ,ಓಡಿದೆ... ಅಂದು ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ವಸ್ತುವಿಗಾಗಿ! ಮಳೆಯಾಗಲೀ ಬಿಸಿಲಾಗಲೀ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಡೆಯ ಹಿಂದೆ! ಆ ಕ್ಷಣ ನಿನಗೆ ಒದಗಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀನು ಮನಗಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ, ಈಗ ನೀನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೀಯ. ತನ್ನ ಒಣ ಹುಲ್ಲಿನಷ್ಟೇ ಬರಡಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಖಾಲಿಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯ”

ಇದರರ್ಥ ಅಂದಿಗೆನಿರಬಹುದೆಂದು ಇಂಧು ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ಅದರ ಮಗ್ಗುಲುಗಳೂ ನನ್ನೆದುರು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವವು.. ಕನಸು ನನ್ನ ವರ್ತಮಾನವಲ್ಲ. ನನ್ನ ವರ್ತಮಾನ ಹೇಳ ಹೊರಟ ಭವಿಷ್ಯ. ಋಣಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನೇ ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಲಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮನ ಸುಲಭದಾದುರೆಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಸುಲಭವಾದುದೇನು? ನಾನು ‘ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವಳು’ ಎಂಬುದೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವಳೆಂದಮೇಲೆ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಕೈ ಹಾಕುವ ಗೋಜಿಗೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಸ್ವ ಬದಲಾವಣೆಯ ಅವಕಾಶಗಳ ತೊರೆದು ಈ ಸರಳ ರೀತಿಯ ಹಿಂದೋಡಿದಾಗ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು? ಬಹುಷಃ ಆ ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದರರ್ಥವದೇ ಇತ್ತೇನು. ಈ ಭವಿಷ್ಯದ ತಿಳಿವು ನನಗಾಗಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಆ ಕನಸು ಭೂತಾದಿ ಭೂತಕಾಲದ ನೆನಪಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಾಗಲೇ. ಅಂದೇ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಭವಿಷ್ಯವ ಮನಗಂಡು ಏನೋ ಆಗುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದಲ್ಲ. - ಆಗುಹೋಗುಗಳ, ಆಶಾದಾಯಕವಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಭಗಳ ಎದುರಿಸುವ ಮನೋಬಲವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಂತಹ ಭವಿಷ್ಯ ತೋರುವುದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕ್ರೂರಾತಿ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮನಸ್ಸು ಯಾವುದನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾರದು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಭವಿಷ್ಯವೆಂಬುದೇನು ಮಾಯಾ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಮುಂದಿನ ಸನ್ನವೇಶಗಳ ದರ್ಶನವೇ? ಅದು ಇಂದಿನ ನಾಳೆ. ಇಂದನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಕಳೆದರೆ ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆಂಬುದರ ಅರಿವು. ಈಗಾಗಲೇ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಸಾರಾಂಶವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ, ಭವಿಷ್ಯ ಗಳೆಂದು ವಿಂಗಡಿಸಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ವಿತರಿಸುವ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲೊಂದಂಶ

ಏರು ಧನಿಯೂ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುಕ್ಷ್ಮಾತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಳಾದವಳಿಗೆ ಬಂದ ಆ ಕನಸೂ, ಕೇಳಿಸಿದ ಧನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಶ್ವಾಸ, ಗಾಂಭೀರ್ಯಗಳು ಅವಕ್ಕಾಗಿಸಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕಗ್ಗಂಟೇ ಆಗಿಸಿದವು,,,,

(ಸಶೇಷ)

(Image- Web)

‘ಕಂಡೆ ನಾನೊ೦ದು ಕನಸು’- ಅ೦ಕಣ ಬರಹ

2012-01-31T22:06:00.003+05:30

ಆತ್ಮೀಯರೇ,
‘ಸಿಹಿಗಾಳಿ’ ಮಾಸಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಂಕಣ ‘ಕಂಡೆ ನಾನೊ೦ದು ಕನಸು’ ವಿನ ಬರಹಗಳನ್ನು ಕ೦ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಿದ್ದೇನೆ.. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಹೀಗೇ ಮು೦ದುವರೆಯುವುದೆ೦ದು ಆಶಿಸುವೆ :)

೧. ಅಂತರ್ಗಮನ

ದಿನಗಳು ಬರುತ್ತವೆ- ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವಂತೂ ಹೆಸರೂ ನೆನಪಿಡದಷ್ಟು ಸಾಮಾನ್ಯ ದಿನಗಳು. ಈ ದಿನಗಳ ಓಟದ ನಡುವೆ ಒಂದೊಂದು ಎಂತಹುದೋ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನೋ, ವಿಕಾರವನ್ನೋ, ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನೋ, ಹೊತ್ತು ಬರುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅವು ಅಚ್ಚಾಗಿ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅದು ಅಂತಹುದೇ ದಿನ! ನಾನೀಗ ಅದನ್ನು ‘ವಿಭಿನ್ನ’, ‘ವಿಶಿಷ್ಟ’ ಎಂಬ ಹಣೆ ಬರಹದಡಿ ದಾಖಲು ಮಾಡಿರುವ, ಅಂದಿನ ಪಾಲಿನ ‘ವಿಚಿತ್ರ’ ದಿನ! ಅಂದಾದುದನ್ನು ನಾನು ‘ಅನುಭವ’ ಎನ್ನಲಾರೆ, ‘ಅನುಭೂತಿ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ‘ಘಳಿಗೆ’ಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಬದುಕಿನ ‘ವಿಲಕ್ಷಣ’ತೆ ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಷ್ಟೇ!

ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಹೊತ್ತು ಪಯಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಉತ್ತರವನ್ನರಿಸಿ ಮಾನಸಿಕ ತಜ್ಞರ ಬಳಿ. ‘ಹೋಗುವಂತಹುದೇನಿತ್ತು?’ ಎನಿಸಬಹುದೇನೋ. ನಾನೀಗ ಹೇಳುವೆ, “ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಗಲು ತೋಚದೇ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದೆ,’”ನೆಂದು. ಕಾರಣ- ಆಂತರಿಕ ಪಯಣದಿಂದ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಉತ್ತರವ ಬಾಹ್ಯ ಪ್ರಯಾಣಗಳಿಂದ ಪಡೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯ! ಆದರೆ ಪ್ರತೀತಿಯಂತೆ ವಿವರಿಸುವುದಾದರೆ, ಆ ‘ಹೊರಗಿನ’ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾತ್ರ ಒಳಗಿನ ‘ಪ್ರಯಾಣ’ಕ್ಕೆ ಹಸಿರು ನಿಶಾನೆ ತೋರಿಸಲು ಹೊರಟಂತಿತ್ತು ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ. ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದಾದರೆ, ನಾನು ೧೬ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಏಕೆ ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬುದರ ಬಗೆಗೇ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕಳವಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಾರಣವ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕ ಹೊರಟರೆ ಉತ್ತರ ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ. ಏನೆಂದರೆ- ‘ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗೆಗೆ, ವಿಕಾರಗಳ ಬಗೆಗೆ, ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ಬಗೆಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೀಗೇ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದೇಕೆ ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟನೆಗಳಿಲ್ಲ! ಅದರರ್ಥ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಅದು ಉತ್ತರವ ಬಯಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಾಲಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಮರ್ಪಕ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ, “ಸಮರ್ಪಕ ಉತ್ತರವಿರುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡವನಲ್ಲಲ್ಲ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದವನಲ್ಲಿ!” ಇಂತಹ ಉತ್ತರವೊಂದು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬ ಕುರುಹೂ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಒಳಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ಹೊರಗಿಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ!

ನಾನಿಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ನನಗಾದ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದ ‘ವಿಲಕ್ಷಣತೆ’ಯ ವಿವರಿಸಿದರೆ ‘ಅದೇನು ಅಂತಹುದೇ?’ ಎಂದೆನಿಸಿದರೆ ಅದು ಸಹಜವೇ – “ಕೆಲವು ಘಳಿಗೆಗಳೇ ಹಾಗೆ, ಅನುಭವಿಸ ಹೊರಟರೆ ಬೃಹತ್ತಾಗಿಯೂ ವಿವರಿಸ ಹೊರಟರೆ ಯಕಃಚಿತ್ ಆಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ.” ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಅಂಟಿಸುವುದೇ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಜೀವನದ ಹಲವು illusionಗಳಲ್ಲೊಂದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ನಿದ್ದೆ ಆವರಿಸಿದಂತಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಒರಗಿದ್ದೆ. ಸಹಜವಾಗೇ ಹೇಗೋ, ಎಲ್ಲಿಯೋ ಹೋದಂತೆ ಕವಿದಿದ್ದ ಮಂಪರನ್ನು ಅಸಹಜತೆಯೊಂದು ಥಟ್ಟನೆಬ್ಬಿಸಿತು. ಒಂದು ಅತಿ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕಿರಣವ ನನ್ನತ್ತಲೇ ಗುರಿಮಾಡಿ ಎಸೆದಂತೆ ಬೆಳಕು ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಅದರ ವೇಗದಲ್ಲಿಯೇ ಹಾದು ಹೋಯಿತು. ದೇಹದ ಅಂಗಾಂಗಗಳ ಕಸುವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟವಳಂತೆ ನಾನು ಪಟ್ಟನೆದ್ದು ಕುಳಿತು ಆಗಿದ್ದನ್ನು ಅರುಹಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ದಿಗ್ಬ್ರಾಂತಳನ್ನಾಗಿಸಿದೆ. ‘ಆಗಿಸಿದೆ’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೇ ‘ವರ್ಗಾಯಿಸಿದೆ’ ಎಂಬುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ! ನನಗೆ ವಿಭಿನ್ನವೆನಿಸುವುದು ಈ ಅನುಭವ ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಅದರ ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಆಘ್ರಾಣಿಸಿದ ಪ್ರಶಾಂತತೆ. ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆಗ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅಂತಹ ಒಂದು ಲಯವನ್ನು ಹೊಂದಲು ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದುದಂತೂ ನಿಜ.

ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನ್ಯಾವುದೋ ವರ್ಣಿಸಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡೆನೆಂದೂ ಎದುರಿಗೆ ಕಂಡ ಬೆಳಕೇ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೋಯಿತೆಂದೂ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತರದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನಲ್ಲ. – “ದಂಡಿಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ತಲೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ. ಆ ಬೆಳಕದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೇ? ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಬೆಳಕು ತಂದ ಸಮಾಧಾನ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಆಗರವಾಗಿದ್ದ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದ ಮನವ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಿಡಿದಿಡುವ, ‘ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು..’ ಎಂಬಂತಹ ಬೆರಗನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಮ್ಯಾಜಿಕ್‌ನ ಭಾಗವಷ್ಟೇ! ಮನಸ್ಸು ಪದೆಪದೇ ಹೊಂದಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದೊದಗಲು ಬೇಕಿರುವುದು ಬೆಳಕಲ್ಲ, ತರ್ಕ-ಉತ್ತರ! ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಂತರಂಗಕ್ಕೆ ಬಹುಬೇಗ ತಿಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿತು. “ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅದು ತನ್ನಾಗಮನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯನ್ನು ನೀಡಿತು, ಪೂರ್ವ ನಿಗಧಿತವಾದ ಹಂದರವೊಂದರ ಸುಳಿವು ನೀಡಿತೆಂದು ನಾನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.’ – ‘ನನಗನಿಸುವುವಂತೆ ಸಮಯ, ‘ಸಮಯ’ದ ಹೊರತಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸೂಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವು ಸೂಚನೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮನಗಳು. ಕಾಲ ಮುಂದೆ ಸರಿದಂತೆ ಹಿಂದೆ ನಡೆದವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೂಚನೆಗಳಾಗಿಯೂ, ಪ್ರೇರಣೆಗಳಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ’. ನಾನೂ ಈಗ ಆ ‘ಬೆಳಕ’ ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೂ, ಅಂದಿನ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಗೂ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನವೆಂದೇ ಕಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ..
(ಸಶೇಷ)

(image - Web)

'ಕಂಡೆ ನಾನೊಂದು ಕನಸು'- ಅಂಕಣ

2011-12-01T22:32:00.007+05:30

ಆತ್ಮೀಯರೇ,

ನನ್ನ 'ಕನಸ ಕಥನ' ಅಂಕಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ 'ಸಿಹಿಗಾಳಿ' ಮಾಸಿಕ ದಲ್ಲಿ 'ಕಂಡೆ ನಾನೊಂದು ಕನಸು' ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.

ಸಿಹಿಗಾಳಿ ಮುಕ್ತ ಚಿಂತನೆಯ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸ೦ವೇದನೆಯ ಹೊಸ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಪ್ರತಿ ಹಾಗೂ ಚಂದಾ ವಿವರಗಳಿಗೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ರೀಮತಿ ಹೆಚ್ .ಸಿ. ಭುವನೇಶ್ವರಿ, ಸಂಪಾದಕರು ಇವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕಾಗಿ ಕೋರುತ್ತೇನೆ.
mb- 9739042243
email- bhuvanahc@gmail.com
sihigaali.masa@gmail.com

ಧನ್ಯವಾದ,
~ಸುಷ್ಮಸಿ೦ಧು

ಕಲರವ

2011-10-20T20:10:00.005+05:30

ಆ ಕನಸು ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತು..

ನಾನು, ಸುಮ್ಮನೆ ಹೀಗೇ ತಿರುಗುವುದೇ ಕೆಲಸವೆನ್ನುವಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ..ನಡುವೆ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿ ದಾರಿ ಮತ್ತೇನೋ ಆಗುತ್ತಲೋ, ನಾನು ಸಾಗುವ ದಾರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೇಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ಸಂಚರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಲೋ ಹಾದಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು... ಹೀಗೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಒಂದಷ್ಟು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಿಂಡು ಹಾರಿಬಂತು..ಅವು ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಏನೋ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು..ಅವು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದು ತಮ್ಮ ಮಡಚಿದ್ದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ತೆರೆದು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೂ ಮಳೆಗೈದವು.. ನನಗೆ ಏನೋ ಸಂತಸ..,ಆಶ್ಚರ್ಯ.. ನಾನು ಮಾಡಿರುವುದಾದರೂ ಏನು..? ಅವು ಏಕೆ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸಿದವು? ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದರ ಮೊದಲೇ ಅವು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ‘ಮಾತು’ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೊರಟು ಹೋದವು...ನಾನು ಈ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯ,ಆ ಕ್ಷಣದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದೆನಾದರೂ ನನಗೇನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.. ಆ ಗಳಿಗೆಯಿನ್ನೂ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತಿರುವಾಗಲೇ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ‘ಚಿಲಿಪಿಲಿ’ ಸದ್ದು ಮರುಕಳಿಸಿದಂತಾಯ್ತು.. ನಾನು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಶಬ್ದದ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಹಿಂಡು ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿತ್ತು.. ನಾನು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲೇ ನನ್ನ ತಲೆಗೆ , ಮೈ ಕೈಗೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ನೋವಾದಂತಾಯ್ತು.....ಅವು ನನಗೆ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಒಂದೇಸಮನೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆಗರೆತ್ತಿದ್ದವು...(!) ನನ್ನ ನೋವು ನನಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಆ ಹಿಂಡು ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು.. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ದೇಹದೊಡನೆ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ತಾಳಲಾರದಷ್ಟು ಪೆಟ್ಟಾಗಿತ್ತು..ಹೊಡತದ ನೋವು ಇಂಚಿಚ್ಚೇ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಾ ?ಹೊಡೆಯುವಂತದ್ದು ನಾನೇನು ಮಾಡಿದ್ದೆ??ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು..ಮುಂದಿದ್ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಮರೆತವಳಂತೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ...ದಾರಿಯ ಉಬ್ಬು ತಗ್ಗುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುತ್ತಲೇ ದೇಹದ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಏರುಪೇರಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದವು..

ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುವತ್ತಲೇ ನಿರತವಾಗಿದ್ದವು..ಹೀಗೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದವು.. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ಅವೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು... ನಾನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದೆ..ಅವು ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು(!) ನನ್ನ ಬಾಹ್ಯ ರೂಪ, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಮೂಲದ ಬಗೆಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾತು ನನ್ನ ಕಿವಿಯನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ ಅರಚುತ್ತಿದ್ದವು...ಅವುಗಳ ಮನಃಸ್ಥಿತಿ ಕಂಡು ನಾನು ಮತ್ತೂ ಬೆರಗಾದೆ.. ತೀರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಹಿರಿಮೆ, ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಉಸಿರು ಏರುಪೇರಾಯಿತು(!)...ನಾನು ಅವುಗಳಿದ್ದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮೀರಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ .ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಇದ್ದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಟ್ಟೆ ಎದುರಾಯಿತು... ಅಲ್ಲಿಯೂ ಎರಡು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ತಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ನನ್ನ ವಿರುದ್ದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ನನಗೆ ಬೆನ್ನು ಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವು..ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಿವಿ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವುಗಳ ಮಾತು ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿದವು.. ಅವು ನನ್ನ ಮುಗಿದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾ.., ನಾನೇ ಮರೆತ ಹಲವನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆದು ಚುಚ್ಚಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ‘ಇವಳ ಬಂಡವಾಳ ಇಷ್ಟೇ..’ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದವು..ನಾನಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅವುಗಳ ಮಾತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು...ನಾನು ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಟ್ಟೆ(!) ಅರೆ! ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೀನೇನೂ ಎಂದೆನಿಸಿ ಸುತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಅನುಮಾನ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡೆ...ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾದ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ತನಗಿಂತ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಿರಯದಾಗಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿತ್ತು..ದೊಡ್ಡ ಹಕ್ಕಿ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಕ್ಕೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು ...ಅದೋ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ‘ಹೌದಾ...ಹ್ಞೂಂ..’ಎಂಬ ಉದ್ಗಾರವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಒಂದು ಅಭಿಮಾನ ಪೂರ್ಣವಾದ ನೋಟವನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿತ್ತು....ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ಮುಂದೆ ಹೋದದ್ದಾಯಿತು..ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆದರೂ ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ‘ಕಲ್ಲು’ ಹೊಡೆದಿದ್ದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಹಕ್ಕಿಗಳೂ, ನನ್ನ ಅಸಮರ್ಥತೆಯನ್ನು, ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳೇ ಆವರಿಸಿದ್ದವು....

ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಯಾವ ಕಟ್ಟೆಯೂ ಕಾಣ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ..ಆದರೆ ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿತ್ತು..ನಾನು ‘ಏನಾಗಿದೆಯೋ?’ ಎಂದು ಅದರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು ನನ್ನ ಗಾಬರಿಗೊಡಿದ್ದ ಮೊಗವನ್ನು ನೋಡಿ ನಸುನಕ್ಕಿತು.. ನಾನೇನು ನಗಲಿಲ್ಲ(!) . ಅದನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, “ಏ.. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಕಥೆಯೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು..(!)” ಎಂದಿತು. ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಮೊಗದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ..ಅದೇ ಮುಂದುವರಿದು “ಬಾ ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಮನೆ ತೊರಿಸುತ್ತೇನೆ..” ಎಂದು ನಮ್ಮವರೇ ಕರೆಯುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿತು...ನಾನು ಅದು ಹಾರಿದಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ..ಸ್ವಲ್ಪ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೀಜಗದ ಗೂಡನ್ನು ಹೋಲುತ್ತಿದ್ದ ಗೂಡಿನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ “ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲೇ ಕೂರು ಬರುತ್ತೇನೆ..” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು.. ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ....ಅದೇನು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತೋ? ಗಂಟೆಗಳುರುಳಿದರೂ ಹಿಂದಿರುಗಲಿಲ್ಲ.. ನನಗೆ ಸಾಕಾಗಿ ಮೇಲೇಳಬೇಕೆನಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರ ಬಂದು ತುಂಬಾ ಆತಿಥ್ಯ ಮನೋಭಾವವಿರುವಂತೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡು “ನಿನಗೆ ಸತ್ಕರಿಸಲು ಏನಾದರೂ ಇದೆಯೋ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ...ಕ್ಷಮಿಸು... ಬಾ ನನ್ನ ಮನೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡು..” ಎಂದಿತು. “ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತದಲ್ಲವಲ್ಲ..” ಎಂದುಸುರುತ್ತಲೇ ಆ ಗೂಡಿನ ತೂತದೊಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದೆ...ಅಲ್ಲೇನಿದೆ..?ಅಲ್ಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ತೂತದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೇ ಕಾಣಿಸಿತು.. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪಕ್ಷಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಿರಲಿ..ಕತ್ತು ತೂರಿಸಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ.. ಮತ್ತೆ ಅದು ಹೋಗಿದ್ದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಗೆ? “ಇದೇನಿದು..?” ನಾನು ಉದ್ಗರಿಸಿದೆ ಅದು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು “ಬಾ ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಕೆಲವು ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು..., ಹಿಗೇ ಸಾಗೋಣ..” ಹಾಗೆಂದೊಡನೆ “ಯಾರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯ..?”ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಆದರ ಆಹ್ವಾನದೆಡೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಿ ಅದನ್ನು ಭುಜದಮೇಲೇರಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ ನಡೆದೆ..ಅದು ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಕ್ಕಿತು..
“ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೀನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತೆ.. ನಾನು ನಿನಗೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚದವರ ವಿಚಿತ್ರ ರೂಪ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಲು ಬಂದೆ..”ಎಂದಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ‘ಅತಿ’ ಎನಿಸಿದ್ದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡೆ..
“ನೀನು ಮೂರು ಕಟ್ಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನನ್ನ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಹಾದು ಹೋದೆ ಅಲ್ಲವಾ?ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು,ಮತ್ತಿನ್ನೂ ಇನ್ನೇನೇನೋ ಹೇಳುವುದಿತ್ತು.ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ..ಆದರೆ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾನೊಂದು ಪಕ್ಷಿ, ನೀನು ಮನುಷ್ಯಳು ಎನ್ನುವುದನ್ನು, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದ್ದೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯದೇ ಆದ ನೆಲೆಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು, ನಾನು ‘ನಾನು, ನೀನು ‘ನೀನು’ ಎನ್ನುವುದನ್ನೂ ಸಹ ಮರೆತು ಬಿಡೋಣ. ಅಂತೆಯೇ ಒಂದು ಷರತ್ತು. ನೀನು ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ನೋಡಬಾರದು.. “ ಎಂದಿತು.. “ಯಾಕೆ?” ಥಟ್ಟನೆ ಕೇಳಿದೆ..
“ಅದು ಷರತ್ತು... ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಾರದು...” ನಾನೂ ಸಮ್ಮತಿಸಿದೆ. ಅದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಅರುಹುವುದು, ಆದರೆ ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಅದನ್ನು ನೋಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ...
“ನೋಡು ನಾವು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತೇವೆ... ಅವರ ಪಿಸು ಪಿಸುಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಿವಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅವರನ್ನು ತಲುಪುತ್ತೇವೆ..ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯನ್ನು ತಾಕಿದಂತೆ ‘ನಾನು; ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೆ ‘ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ..?’ ಮನಸ್ಸು ಚುರಕಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲೇನಾದರೂ ನಮ್ಮ ಬಗೆಗೆ ಮಾತು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಮುಗಿಯಿತು.. ಕಿವಿಯ ಪಾತ್ರವೂ ಮುಗಿದರೂ ‘ಮನಸ್ಸು’ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತದೆ..
.ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮೂರು ತರಹದ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ.. ಕೆಲವರು ಮುಖ ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.., ಕೆಲವರು ತಲೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ... ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ವಿಷಯವನ್ನೇ ನೋಡೋಣ..ಮೊದಲು ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತವರು ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಬಗೆಗೆ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಿನ್ನ ಬಾಹ್ಯ ರೂಪ ಏನೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು..., ನಂತರ ನಿನ್ನ ವಿರುದ್ದ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಕುಳಿತವರು ‘ಬೆನ್ನು’ ತೋರಿಸುವ ಮಂದಿ ...ಅವರು ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಗೂ ತಮ್ಮ ಬೆನ್ನುತೋರುತ್ತಲೇ ಮಾತನಾಡಿಸುವವರು.., ಮತ್ತೆ ಬಂದವರು ತಲೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ ಜನ.. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ, ಚಿಕ್ಕ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕುಳಿತಿದ್ದವು..ದೊಡ್ಡದು ತಾನು ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಧನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಾನು ಗುರುತಿಸಿ, ಚಿಂತಿಸಿ...ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ‘ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ’ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು..ಅದು ಪುನಃ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ತನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವುದು....” ನಾನು ಶರತ್ತಿನಂತೆ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತಾ ಹ್ಞೂಂಗುಟ್ಟಿದೆ.
“..ಪ್ರಪಂಚ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು.. ನಾವು.. ನಮ್ಮವರು ಈ ‘ಮನೆ’ ಕಟ್ಟುವ ಕಲೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದೆವು.. ನೀವು ಬುದ್ದಿವಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅದರ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಬರಲೇ ಸಾಕಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾದವು.. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮನೆಯೆಂದರೇನು? ಅದೊಂದು ಜಗತ್ತಲ್ಲವಾ ? ‘ಬಾಗಿಲು’ ನಮ್ಮ ಎರಡು ಜಗತ್ತುಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ನಾವು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಂದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಕಳಚಿ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲವಾ?ಅದು ಬರೇ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯಲ್ಲ.. ‘ಕೂಪ’ವಲ್ಲ.... ನೀನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೂ ಅದನ್ನೇ. ಮತ್ತೊಂದು ‘ಜಗತ್ತ’ನ್ನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಳಕು ನೀನು ಅದು ನೀನು ನಿಂತಿದ್ದೇ ಪ್ರಪಂಚವೆನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡಿತು..?”
ನಾನೂ ಹ್ಞೂಂಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಸಾಗಿದೆ...
“ಜನ ಮುಂದುವರೆದಂತೆ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಬದಲು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನೆಡೆಗೆ, ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಬಿಟ್ಟರು...”ಎಂದಿತು . ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಮುಖ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ..

“ಗಮನಿಸಿದಂತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳು.. ಬೆಳವಣಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಮ್ಮುಖವಾಗಿರಬೇಕೇ ಹೊರತು ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಲ್ಲ..ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥ ಜನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದಲ್ಲ.. ತಮ್ಮ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.. ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಯಾರು ನಮ್ಮಿಂದ ಎಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ.. ಯಾವ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?, ಅವರ ವಯಸ್ಸು, ಅರ್ಹತೆ, ಸಾಧನೆಗಳೇನು ಎಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡುವುದೇ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಯಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮನುಜನ ಭಾವನೆಗಳು ಆ ‘ಯಂತ್ರ’ಗಳಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.. ಅವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಬಂದವು .. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ನೋಡುವ ಕಾತುರವಿಲ್ಲ.., ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಕುತೂಹಲವಿಲ್ಲ .. ತಮ್ಮ ಪಕ್ಕ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಅವರಿಗೆ ‘ಹಿಂದುಳಿದವರ’ಲೆಕ್ಕ...! ಸರಿ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಹೇಳುವುದು ನನ್ನ ಹಕ್ಕೇನು ಅಲ್ಲ ಆದರೂ ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ ಮುಂದುವರೆಸಲಾ?” ನಾನು ಸಮ್ಮತಿಸಿದೆ..
“ಕೇಳು , ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅನುವಗಳು ತನ್ನಿಂತಾನೇ ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಆಗುತ್ತವೆ.. ಆದರೆ ಕೆಲವನ್ನು ನಾವೇ ಅರಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.. ಕೇಳಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.. ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು , ಮರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಮಲಗಿರುವ ಮಂಚದ ಕಾಲಿನ ಬಳಿ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು .. ಹೀಗೇ ನಿರ್ಜೀವಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತಾ ಅವುಗಳೊಳಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೂರಿ ಬಿಟ್ಟು ಅದರಿಂದಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೂ ಒಂದು ಅನುಭವವೇ ಅಲ್ಲವಾ ‘ನಾವು‘, ‘ನಾನೇನು ಗೋಡೆಯೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಲಾ ?’ ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರುತ್ತೇವೆ.. ಗೋಡೆಯೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವುದೂ ಒಂದು ಕಲೆ.. ನಾವು ಬೋರೆದ್ದು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಗೋಡೆ ಉತ್ತರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮತ್ತೊಂದು ಸಮಾಧಾನ ಎಲ್ಲೂ ಸಿಗಲು ಸಾದ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ... ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ನಾವೇ ಸೇರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟು ಅದರೊಳಗೆ ಕುಳಿತು ಇಲ್ಲವೋ ‘ನಾನು ಬಂಧಿ’ ಎನ್ನುತ್ತಲೋ ಅಥವಾ ಆ ಗೋಡೆಯಾಚೆಗಿನ ಬದುಕನ್ನು ಕನಸುತ್ತಲೊ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ.. ಹೊರಗಿನ ಬದುಕು ಬಂಗಾರವೆಂದುಕೊಂಡೇ ಕಾಲಿಡುತ್ತೇವಾದರೂ ಅಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಮುಳ್ಳಾಗಿ ಬಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಚುಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.. ಆದರೆ ನಾವು ಆ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವಾ? ಆ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಪದೇ ಪದೆ ಚುಚ್ಚಿದಾಗಲೇ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಗೋಡೆಯ, ಕಲ್ಲಿನ ನೆನಪಾಗುವುದು.. ನಮ್ಮ ಮಾತು ನಾವೇ ಕೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನ ವಿರಬೇಕಲ್ಲವಾ? ನಾವು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋದಾಗ ಮುಖ ನೋಡುವ,ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ ಜನ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಸಾವಿರ ಕೊಂಕಾಡಬಹುದು.. ನಮ್ಮ ತೆರೆದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಏನೂ ಅರಿಯದ ಮೂಡರು ಎನ್ನಬಹುದು..., ಆದರೆ ನಾವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಲುವಷ್ಟು ‘ಹೃದಯವಂತರು’ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸವಲ್ಲವಾ..? ಅಲ್ಲದೇ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳ ‘ಬದಲಿ’ಯಾಗಬಾರದಲ್ಲ....
ನಾನು ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಯಾಕೆ ನೋಡದಿರಲು ಹೇಳಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ನನ್ನ ಮುಖದ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲ ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಿರುವುದು... ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳ ಆಳ...ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ತಲುಪಿಸಿರುವುದು ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಯಲ್ಲ...ಅದು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿದ ‘ಸತ್ಯ’ವಷ್ಟೇ. ನಿನ್ನದೇ ಆದ ಕಲ್ಪನೆಯೊಂದು ಈ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಸೆದುಕೊಡಿದೆ. ಅದು ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಬೇಕಿದೆ... ನಮಗೀಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಜಡವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಬಂಡೆಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ..ಅದು ರೆಕ್ಕೆಪುಕ್ಕ ಬಂದಿರುವ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸುತ್ತಿ ನಮಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಗಾಕಿದೆ...ನನಗೊಂದು ಆಕಾರ ಬಂದಿದ್ದೇ ‘ಸಮಸ್ಯೆ’ಯಿಂದ. ನಿನ್ನನ್ನು ಬೆಂಬತ್ತಿದಂತೆ ಆ ಕಲ್ಲುಗಳು,ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಬಣ್ಣಬಳಿದು ಜೀವ ತುಂಬಿದವು.. ನಾನು ನನಗೆ ತಿಳಿದದನ್ನು ಹೇಳುವ ಕಾತರದಿಂದ ಬಂದೆ.. ಮಾತುಗಳು ಮುಗಿದಂತೆ ನಾನು ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಕರಗಿ..ಕುಬ್ಜಳಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ನನ್ನ ಮಾತಗಳು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಯ ಮುಖಾಂತರ ನಿನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದರೆ ಸಾಮಾಧಾನ...ಮುಂದಾದರೂ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಂಡೆಗಲ್ಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ನೀನೇ ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೋ...ಅಥವಾ ಅದನ್ನೊಂದು ವಿಹರಿಸುವ ಪಕ್ಷಿ ಮಾಡಿ ‘ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ’ ಜಾಗ ನೀಡುತ್ತಿಯೋ ನಿನಗೆ ಸೇರಿದ್ದು... ನಿನ್ನೊಳಗೊಂದು ಬಣ್ಣದ ಹಕ್ಕಿ ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿರಲಿ...”

ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನುತೂರಿ ಬೆರೆತು ಹೋದಂತಾಯ್ತು....ಅದರ ಧನಿ ಪುನಃ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ.. ನನ್ನ ಭುಜ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಅದರ ಧನಿಯ ‘ಕಲರವ’ ಮನಸಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು...

(Image Courtesy - Net)

ಬೇಲಿ???

2011-04-26T19:59:00.005+05:30

೦೬ ನೇ ಇಸವಿಯ೦ದು ಬರೆದು, 'ಕರ್ಮವೀರ'ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊ೦ಡ ಕನಸಿದು...

‘ಫಲಾ’ಪೇಕ್ಷೆ!

2011-03-02T22:03:00.002+05:30

೨೪-೦೬-೧೦ ರಂದು ಕಂಡ ಕನಸಿನ ನಿರೂಪಣೆ...

ನನ್ನ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಣ್ಣಿದೆ, ಅತ್ಯಂತ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಇದು ಪ್ರಶಸ್ತ ಗಳಿಗೆಯಾಗಿದೆ. ನಡುವೆ ನಾನು ಅತ್ತ ಗಮನವೀಯದೇ, ಮೇಲೆಲ್ಲೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮರದ ತುತ್ತ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ದುಂಡು ದುಂಡಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಣ್ಣನ್ನು ನನ್ನದಾಗಿಸುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರತಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ಅದು ನನಗೆ ಬೇಕೇಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟು ನನಗದು ಹಿಡಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದೆ. ನಾನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಮನವನ್ನು ಈಗ ‘ಏಕೈಕ’ ಎನಿಸುತ್ತಿರುವ ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನಾಯ್ದು ಎಸೆದೆಸೆದು ನನಗೆ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ಇದು ಅಸಾದ್ಯವೆನಿಸಿದಾಗ ಬಾಯಾರಿ, ಬಸವಳಿದು, ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿ-ನಲುಗಿ ನಾನಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಕತ್ತು ಹಾಗೇ ಕೆಳ ಬಾಗಿ ನನ್ನ ಅಂಗೈಯೊಳಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಹಣ್ಣು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, “ಛೆ ಇದನ್ನಾದರೂ ತಿನ್ನೋಣ..” ಎಂದೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಾಯಿಯ ಬಳಿ ತಂದೊಡನೇ ಮೂಗು ತಾಗುವ ಅಸಹನೀಯವಾದ ವಾಸನೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿರುವ ನೆರಿಗೆಗಳು, “ಇನ್ನು ಇದು ನಿನ್ನ ಪಾಲಿಗಿಲ್ಲ..” ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಂದು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಂಡ ಹಣ್ಣಿನ ಮೇಲಿನ ಮೋಹಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಹೀಗಾಯ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇ ತಪ್ಪು, ಆ ಹಣ್ಣಿನ ಮೇಲಿನ ಆಸೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದ ಇದೇ ಸಾಕೆಮದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಆಗಿತ್ತೆಂಬ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ.. ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು? ಗೊಂದಲಗಳು ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದ ಧೂಳನ್ನು ಅರಿವಿನ ತಂಗಾಳಿಯೊಂದು ಹಾಗೇ ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತದೆ..

“ಈ ಕ್ಷಣದ ಸತ್ಯದೊಡನೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಮತ್ಯಾವುದೋ ಸತ್ಯದ ನಿರೀಕ್ಟೆಯಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯವೆಲ್ಲಾ ವ್ಯರ್ಥ. ಆ ಹಣ್ಣಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಅಪರಿಮಿತ ವ್ಯಾಮೋಹವೇ ಕಡೆಗೆ ಕೈಲಿದ್ದುದನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿತೆಂಬುದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ದಿಟವೇ. ವರ್ತಮಾನ ಅತ್ಯಂತ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದುದ್ದೇ ಸರಿ. ಅದರರ್ಥ ಕೈಲಿದ್ದ ಹಣ್ಣಿಗೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಮತ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿಯೂ ನೋಡಬಾರದೆಂದಾಗಲೀ, ಯಾವುದರದೋ ಮೇಲಿನ ಹಂಬಲದಿಂದ ಇಲ್ಲಿರುವುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಲಕ್ಷಿಸಿ ಹೊರಟುಬೆಡಬೇಕೆನ್ನುವುದಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನದಾಗಿರುವದರ ಮೆಲಿರಿಸಿ ಅದನ್ನನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರಾಯಿತು. ಕಲ್ಲುಹೊಡೆದ ಆಯಾಸ ನೀಗಿ ಪುಷ್ಟಿ ಕೊಡಲು ಹಣ್ಣಿರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಗುರಿಯ ಸಾಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ ರುಚಿಯ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ನೀಗುತ್ತದೆ. ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ಮರದ ಮೇಲಿನ ಹಣ್ಣು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ದಕ್ಕದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನದನ್ನು ಆಹ್ಲಾದಿಸಿದ ‘ಅನುಭವ’ ಸಂತೃಪ್ತಿಯೊಡನೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಣಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.”

(image- net)

ಅನಿಸಿಕೆ..

2010-11-22T23:50:00.004+05:30

‘ಸುಧಾ’ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಚಿರಪರಿಚಿತರಿರುವ ಖ್ಯಾತ ಮನೋ ಚಿಕಿತ್ಸಕರಾದ ಡಾ.ವಿನೋದ ಛೆಬ್ಬಿ ಯವರು ನನ್ನ ‘ಕನಸು’ಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ‘ಕವನ’ದ ಮೂಲಕ ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಅನೇಕಾನೇಕ ವ೦ದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ಕೃತಜ್ಞತಾ ಭಾವದೊ೦ದಿಗೆ ಅವರ ಕವನವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮು೦ದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..

Poem To Sushma-

ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ನಿನ್ನ ಕನಸಿನ ಸ೦ಭ್ರಮವ
ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಲ್ಲಷ್ಟೊ0ದು ಸ್ಪಷ್ಟತೆ
ಅಮೂರ್ತತೆಯಲ್ಲೊಂದು ಮೂರ್ತತೆ
ಮೋಡ ಕರಗಿ ಮಾನವನಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ೦ತೆ.
ಗೋಡೆ ಕರಗಿ ಚಿತ್ರವಾಗಿ
ಚಿತ್ರ ಕರಗಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ
ನಕ್ಷತ್ರ ಸಿಡಿದು ಸಾಸುವೆಯಾಗಿ
ಸಾಸುವೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಾಗಿ
ಕೊನೆಗೆ,
ಗೂಢ ಕರಗಿ ನಿಗೂಢವಾಗಿ...
ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ನಿನ್ನ ಕನಸಿನ ಸ೦ಭ್ರಮವ!

ಬಹುಮಾನ

2010-11-17T23:22:00.002+05:30

ಆತ್ಮೀಯರೇ,
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ 'ಕಥೆ'ಯ ಪರಿಚಯ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಈಗಾಗಲೇ ಇದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ 'ಹಣತೆ' ಬಳಗದವರು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ದೀಪಾವಳಿ ಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕಥಾ ರೂಪ 'ಯಾನ'ಕ್ಕೆ ದ್ವಿತೀಯ ಬಹುಮಾನ ಲಭಿಸಿದೆ.

ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರೀತಿಯಿ೦ದ ಶುಭಾಷಯ ಕೋರಿದ ಎಲ್ಲ ಸಹೃದಯರಿಗೂ ವ೦ದನೆಗಳು :)
ಬ್ಲಾಗಿನತ್ತ ಬರುತ್ತಿರಿ.. :)

ಧನ್ಯವಾದ,
~ಸುಷ್ಮ

ಸಾ೦ಗತ್ಯ

2010-11-11T23:56:00.006+05:30

ಆ ಕನಸು ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತು...

ಟೆರೇಸಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊಂಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಸಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮೋಡಗಳು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆಲ್ಲೋ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ಹಾಗೇ ಮರೆಯಯಲ್ಲೇ ಹೊರಟುಬಿಡಲು ಏರ್ಪಾಡು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನೇಸರನೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ನೆನಪುಗಳ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯದೇ, ಮುಂಬರುವ ಕ್ಷಣಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗದೇ, ಬರಿಯ ನಾನೇ ಆಗಿ ಉಳಿದು 'ವಾಸ್ತವ' ದೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿ ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೇ ಮುಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದ ಬಣ್ಣಗಳು ತಮ್ಮ ತೀಕ್ಷ್ಣತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಮಾಸಲಾದಂತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಮಾಸಲು ಬಣ್ಣವೆ ಒಂದು ನವಿರಾದ ಭಾವವಾಗಿ ಹೊಸತನವನ್ನು ತೋರಿ ಆತ್ಮೀಯವಾಗುತ್ತಾ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೇ ಕಾಣದ ಅನಂತತೆಯೆಡೆಗೆ ನನ್ನ ಮನ ಹೊರಳುತ್ತಿರಲು, ಬಾನಿನ ರಂಗೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಸಿವಿಸಿಯಾದಂತೆ, ಯಾರಿಗೋ ಶರಣಾದಂತೆ ಕಂಡವು. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ, ಭಾವಗಳೆಲ್ಲಾ ತೂರಿಹೋಗಿ ನೆರಳೊಂದು ಆಗಸವನ್ನು ಕವಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು 'ಇರುಳು' ಸ್ವಲ್ಪ ಆತುರಾತುರವಾಗೇ ಇತ್ತ ಬರುತ್ತಿದ್ದುದು ಅರಿವಾಯಿತು.

ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೊಂಚ ಸಮಯ ಪರದಾಡಿದವು. ಎಲ್ಲಿಯ ಮುಗಿಲಿನ ಆ ಹೊಳಪು? ಎಲ್ಲಿಯ ಕಪ್ಪು ಕತ್ತಲೆ? ಹೀಗೇ 'ಬದಲಾವಣೆ'ಯ ಪಜೀತಿಯಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹೊರಬಂದ ನಯನಗಳು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಲಹರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗಲಾರಂಭಿಸಿದವು. 'ಅನಂತತೆ'ಯೆಡೆಗೆ ವಾಲುತ್ತಿದ್ದ ಮನದ ಹಾದಿಯನ್ನು ನಾನು ಈಗ 'ಶಾಶ್ವತತೆ'ಯೆಂದು ಹೆಸರಿಸಿ ಅದರೆಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅಂತಹ ಅಮೋಘವಾದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಈಗ ತನ್ನದೇ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿ ಅನನ್ಯವಾಗಿ ನಿಂತ ಇರುಳು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಇರುಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಹೊರಗಿನ ವೈಭವಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ 'ವಾಸ್ತವ' ಈಗ ಕತ್ತಲಿನ ನೀರವತೆಯಲ್ಲಿ, ನನ್ನನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಸೇರಿತು. ನನ್ನೊಳಗಿನ 'ಮಾನವ'ನನ್ನು ನಾನು ಮರೆತೇಬಿಟ್ಟೆದ್ದೆನೇನೋ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಲೇ, ಇರುಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಯಿತು. 'ಪ್ರೀತಿ' ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಾಢವಾಯಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೌನದ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು ಇಷ್ಟೂ ಅವಮಾನಿಸದೇ ಇರುಳು, ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತಿಗೆ ತೊಡಗಿತು., ನಾನು ಗಾಬರಿಗೊಂಡೆನೆಂದು ಬಗೆದು ಅದೆಂದಿತು, "ಸಂಜೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೀನೂ ಈಗ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ 'ಕತ್ತಲೆಯ' ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿರುವೆ. ಹಾಗೆಂದು ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ದಿಗಿಲೇ? ಭಯಪಡಬೇಡ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ."

"ನನಗೆ ಆದದ್ದು ಭಯವಲ್ಲ, ಆಶ್ಚರ್ಯವಷ್ಟೆ" ಹಾಗೆಂದುಕೊಂಡು, ಹೇಳಲು ಹೋಗದೇ ಸುಮ್ಮನಾದೆ

ಇರುಳು ಕೇಳಿತು "ಗೆಳತೀ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಆದರೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ನನ್ನ ವ್ಯಾಪಕತೆಗೆ ಅಳುಕುತ್ತಿರಲು , ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ತಮ್ಮನ್ನೇ ತಾವು ಮರೆತು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಏನೋ 'ಬೆರಗು' ಕಂಡುಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲಾ, ಕಾರಣ ತಿಳಿಯ ಬಹುದೇ?"

"ಗೆಳೆಯಾ, ಹಾಗೆ ತೋರುವುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೂಲಕ 'ಬದುಕ'ನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ, ವರ್ಣರಂಜಿತವಾಗಿ ಸ್ಮ್ರುತಿ ಪಟಲದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲೂ ಅಸಾದ್ಯವಾಗದಷ್ಟು ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬದುಕು, ಮುಂಬರುವ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಮನಗೊಂಡೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದವಾಗದೇ, ಇರುಳೊಳಗೆ ಮೇಳೈಸಿರುವ ಅಂತರಾರ್ಥವನ್ನು ಮನಗಾಣದೇ, ಆಘಾತದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸದಾ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಗೆಳೆಯಾ ಇಂತಹ ಬದುಕಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಸಾದ್ಯತೆಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳೊಳಗೂ 'ಲೀನ'ವಾಗಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಿರತವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ."ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ.

ಕತ್ತಲು ಉಸುರಿತು, "ನಿನ್ನ ಮಾತು ಸತ್ಯ ಗೆಳತೀ. ನಿನ್ನ ವಿಚಾರ ನನಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ನನಗೂ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಕಲಿಸುವೆಯಾ? ನಾನು ಬಂದಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆದರಿ ಓಡುವ ಪರಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಾ, ನನಗೇ ನಾನು ಏನೋ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ?"
ಇದು 'ಇರುಳಿನ; ಧನಿಯೇ? ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು!
ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನಾನೆಂದೆ, "ಹಾಗಾದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸು.."

"ಗೆಳೆಯಾ, ಬೆಳಕಿನೊಡನೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತೋ, ಹಗಲಿನ ತೀಕ್ಷಕಿರಣಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಸೇರಿಸಲಾರದೆಯೋ, ಬದುಕಿನ ಜಂಝಾಟಗಳ ನಡುವೆ,ಆಕಾಶದ ಬಣ್ಣಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸಾಂಗತ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡಲಾಗದೆಯೋ, ಇರುಳಿನ ತಂಪಿಗೆ, ಅದರ ಮಧುರ ನೀರವತೆಗೆ, ಚೆಂದದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಮನಸೋತು ನಿನ್ನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಾತರಿಸುತ್ತಾ, ನಿನ್ನ ಧೀರ್ಘವಾದ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಆಶಯಿಸುವ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ಬಗೆಗೆ ನಿನಗೇ ಅಭಿಮಾನ ಮೂಡುವುದಲ್ಲವೇ? ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ನಿನ್ನ 'ಬದುಕನ್ನೇ' ನೀನು ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ತಾನೆ?" ಸ್ಪಷ್ಟ ಪಡಿಸಿದೆ.

ಇರುಳು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಂತೆ ನುಡಿಯಿತು, "ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಂತರಾಳದ 'ದೀಪ್ತಿ' ಉರಿಯಲು ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಆಮ್ಲಜನಕವೇ ಪ್ರೀತಿ. ಅದನ್ನು ಬಾಹ್ಯ 'ವಸ್ತು'ಗಳ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಿಕೊಂಡವರು ಜೀವಿಸುವರು ಆದರೆ ಬದುಕಲಾರರು"

ಬೆಳಕು, ಕತ್ತಲೆಯ 'ಬದಲಾವಣೆ' ಗಳಲ್ಲಿ 'ಶಾಶ್ವತ'ವಾದದ್ದು ಮೌನ. ನಮ್ಮ ಬದುಕುಗಳ 'ಸಾರಾಂಶ'ವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಾನು, ಇರುಳು ಮೌನದ 'ದ್ವನಿ'ಗಳೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆದ್ದು ಬರುವ ಹಗಲಿನ ತಿಳುವಿನಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನದ 'ಪ್ರೀತಿ' ಯನ್ನು, ಸತ್ಯದ 'ಅನಂತ'ತೆಯನ್ನು ಮನಗಂಡೆವು.

---**---

**ಇತ್ತೀಚಿನ 'ಮರಳ ಮಲ್ಲಿಗೆ' ಸ೦ಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ
*Image- web

'ತಮಸೋಮ'

2010-03-22T23:22:00.007+05:30

೧೯-೦೮-೨೦೦೭ ರ ಕರ್ಮವೀರ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ 'ತಮಸೋಮ' ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಕನಸಿನ ಬರಹವಿದು...

'ಕನಸು'ಗಳ ಕತೆ 'ಕೆ೦ಡಸ೦ಪಿಗೆ' ಯಲ್ಲಿ

2010-03-12T22:36:00.005+05:30

ಆತ್ಮೀಯರೇ,
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ ಕುರಿತಾದ ಲೇಖನ, ಸುಷ್ಮಾ ಕಾಣುವ 'ಕನಸು'ಗಳ ಕತೆ 'ಕೆ೦ಡಸ೦ಪಿಗೆ ’ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ..
ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ (ಸುಷ್ಮಾ ಕಾಣುವ 'ಕನಸು'ಗಳ ಕತೆ) ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ...

ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಬರಹ ರೂಪ, 'ನಾನು ಯಾರು?'

2010-01-28T14:19:00.020+05:30

ಇದು ೨೦೦೬ ರ ಕರ್ಮವೀರ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾ೦ಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ...

ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರ

2009-09-08T16:34:00.011+05:30

ಈ ಕನಸಿಗೀಗ ಐದು ವರುಷಗಳು. ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಮೂಡಿದ ಮೊದಲ ಪುಟ್ಟ ಕನಸಿದು. ನಂತರದ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತೃತವಾಗುತ್ತಾ ಹೋದವು

ಸ್ಥಿತ್ಯಂತರ

ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಹಸಿರಿರುವ, ಸಮೃದ್ಧ ವಾತಾವರಣದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ನಡುವೆ ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಅಸಂಬದ್ದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಖಿನ್ನವಾದಂತಿತ್ತು. ಯಾವ ಯೋಚನೆಗಳೂ ನಾನು ಬೊಟ್ಟುಮಾಡಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದಾಗ, ವಸ್ತುವೊಂದು ಸರ್ರನೆ ನನ್ನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿತು.

ಅಲ್ಲೊಂದು ಅತ್ಯಾಕರ್ಷಕವಾದ ಕೊಡೆ ನನ್ನ ಗಮನವನ್ನು ತನ್ನತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅದು ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನ ವರ್ಣಗಳಿ೦ದ ಲೇಪಗೊ೦ಡು ಗಾಳಿ ಬಂದತ್ತ ಓಡುತ್ತಲಿತ್ತು. ನಾನು ಅರಿವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಆ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದೇ ನನ್ನ ಪರಮ ಗುರಿಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಓಡಲಾರ೦ಭಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ಎಷ್ಟು ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತೆ೦ದರೆ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ೦ಬುದನ್ನು ಯೋಚಿಸುವ ಗೋಜಿಗೇ ನಾನು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಾನು 'ಕೊಡೆ ಗಾಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದೆ' ಎಂಬುದನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ.

ಹೀಗೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಡೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊ೦ಡು ನನ್ನಿಂದ ದೂರ, ದೂರವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು. ಸುಸ್ತು, ನಿರಾಸೆಗಳ ಕೂಪವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನಾನು ಸುತ್ತಲೂ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದವಳೇ ದಿಗ್ಬ್ರಾ೦ತಳಾದೆ!ಅರೆ! ಅದೊಂದು ಬರಡು, ಬಂಜರು ಭೂಮಿ. ಹಸಿರು, ಸೌ೦ದರ್ಯವೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ! ಮಂಡಿಯೂರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಸಿದೆ. ಕೊಡೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಸ್ವರವೊಂದು ಹೊರಟಿತು, "ನೀನು ಓಡಿದೆ, ಓಡಿದೆ..., ಅಂದು ಆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ ವಸ್ತುವಿಗಾಗಿ! ಮಳೆಯಾಗಲಿ, ಬಿಸಿಲಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೊಡೆಯ ಹಿಂದೆ! ಅ ಕ್ಷಣ ನಿನಗೆ ಒದಗಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀನು ಮನಗಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನೀನು ಇಲ್ಲಿದ್ದೀಯ. ತನ್ನ ಒಣ ಹುಲ್ಲಿನಷ್ಟೇ ಬರಡಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸುವ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀಯ..."

(image- web)

ಇದು 'ಡ್ರೀಂ ವೀಲ್'ಗು೦ಪಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಬ೦ದಿರುವ ಕನಸು!

ಹೀಗೊಂದು ತರ್ಕ!

2009-08-19T12:13:00.023+05:30

ಇದು, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮೂಡಿ, ಕಾಡಿದ ಕನಸುಗಳಲ್ಲೊಂದು.

ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ತೆರೆದಾಗ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಪಾಳು ಪಾಳಾದ ಜಾಗದ ನಡುವೆ ಕುರ್ಚಿ, ಬೆಂಚುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಹೊಸ ಅನುಭವವೊ೦ದರ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊ೦ದಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗುಂಪೊಂದರ ಶಿಸ್ತಾದ ನಡುಗೆಯ ಸದ್ದು ಕಿವಿತಾಗಿತು. ಅತ್ತ ಕತ್ತು ತಿರುಗಿಸಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿ ಹೋದೆ.'ಶಿರ'ಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಮನುಜರ ಗುಂಪೊಂದನ್ನು ಶಿರವೆತ್ತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮುನ್ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಉಡುಗೆಗಳನ್ನು ತೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗುಂಪು ನನ್ನ ಸನಿಹದಲ್ಲೇ ಹಾದು ಹೋಯಿತು. ಆಕೆ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿ ಮುನ್ನಡೆದಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜೋಡಿಸಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊ೦ಡರು.

ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರಕ್ಕಿ೦ತ ಹಚ್ಚೇ 'ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿ' ಕಂಡಿತು. ಆಕೆ ಅಧಿಕಾರಯುತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಎಲ್ಲರನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಲಾರ೦ಭಿಸಿದಳು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಯೂರಿ ನಾನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ. ಆಕೆ ಏನೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರೂ, ಮಧ್ಯ ಮಾತು ತುಂಡರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೂ 'ತಲೆ'ಯಿಲ್ಲದ ಮನುಜರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರೆಯಿತು.

ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನನ್ನನ್ನೇ ಸುಧೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಧಾಟಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡು ಹೀಗೆ೦ದಳು.. "ಆತ್ಮಿಯರೇ, ಉನ್ನತ ಆಲೋಚನೆಗಳಿರುವುದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅನುಸರಿಸಲು. ಅಂತಹುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರುವವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸದೇ ಬಿಡಲಾಗದು." ಆಶ್ಚರ್ಯ, ತುಸು ಗಾಬರಿಗಳೆರಡೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡ ಹತ್ತಿದವು. ಆಕೆಯ ಮಾತು ಸಾಗಿತು, "ಅಮೂಲ್ಯ ವಿಚಾರಗಳು ಬೆಂಬಲಿಗರನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಚಿ೦ತಿಸಬಲ್ಲವ ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ. ಆಗದವ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಲು ಬೆಂಬಲಿಗರೂ ಇಲ್ಲದ, ಹೆಜ್ಜೆ ಸೇರಿಸಲು ಜೊತೆಗಾರರನ್ನೂ ಹೊಂದಿರದ, ಗೊತ್ತು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದ ಅಲೆಮಾರಿ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೇ ಕಳ೦ಕವಿದ್ದ೦ತೆ. ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಇಲ್ಲಿಯೇ ನನಗೊಂದು 'ತಲೆ'ಯಿರುವ ಜೀವಿ ಗೊಚರಿಸುತ್ತಿದೆ!! ಅದು ಕೆಲಸ, ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾ, ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಅಮೋಘ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಿ೦ದ ಜನರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲಿಕ್ಕೂ ಆಗದು, ಇಲ್ಲವೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ 'ಶ್ರೇಷ್ಥ'ವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲೂ ಆಗದು. ನಿಮಗೆ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಬರಬಹುದು.." ಮಾತು ನಿಂತಿತು. ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ಆರ್ಭಟಿಸಿದವು. ಆಕೆಯ ನಿಂದನೆ ಆಪಾದನೆಗಳಿ೦ದ ಬೇಸತ್ತು , ಸಾಕೆನ್ನದ೦ಬ೦ತೆ ನನ್ನನ್ನು 'ಅದು' ಎನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಭೋಧಿಸಿದ ರೀತಿಯಿಂದ ಅವಮಾನಿತಳಾಗಿ ನಾನು ಆಕೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸ ಬಯಸಿದೆ. ಆಕೆಯ ವಿತ೦ಡವಾದ, ಒಪ್ಪಲಸಾಧ್ಯವೆನಿಸಿದ ತರ್ಕದ ವಿರುದ್ದ ಧನಿಯೆತ್ತ ಬಯಸಿದೆ. ಇಲ್ಲ... ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಒಂದು ಪದವನ್ನೂ ಬಾಯಿ ಹೊರಗೆಡುವಲಿಲ್ಲ.ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ 'ಮೂಕ'ಳಾಗಿ ಹೋಗಿರುವ೦ತೆನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಕಾಲುಗಳು ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಚಲಿಸಲಾರ೦ಭಿಸಿದವು.... ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ.. ಕಡೆಗೆ, ನಿಜವಾಗಲೂ ಕಣ್ತೆರೆದಿದ್ದೆ!

(ಚಿತ್ರ - ಅ೦ತರ್ಜಾಲ)

This dream has been spinned in the online dream group ‘Dream Wheel’

ಕನಸು ಕದ್ದ ತಾಣ ಮಾಯವಾಗಿದೆ!

2009-08-11T16:52:00.009+05:30

ಹಾಯ್,

ಕನಸು ಕದ್ದ ಬಗೆಗೆ ನೀಡಿದ ಬಹಳಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ವಿರೋಧಗಳ ನಂತರ ಮಿ.ಪ್ಯಾ೦ಕಿ ಕಡೆಗೆ ತನ್ನ ಬ್ಲಾಗನ್ನೇ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕದಿ0ದ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿದ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತು೦ಬಾ ಧನ್ಯವಾಧಗಳು. ಮು೦ದೆ ಇ೦ತಹ ಯಾವುದೇ ಅಚಾತುರ್ಯ, ಸ೦ಕಷ್ಟಗಳು ಬ್ಲಾಗ್ ಪ್ರಪ೦ಚದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ೦ದು ಆಶಿಸುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಕಾಲವೆ೦ದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊ೦ದು ಕನಸಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ ಸೇರಿಸುತ್ತೇನೆ..

'ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಬರಹಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕುಗಳು ಖ೦ಡಿತ ನನ್ನ ಬಳಿಯಿರುತ್ತವೆ.'!!

ಇತ್ತ ಬರುತ್ತಿರಿ :)

ಕನಸು ಕಳುವಾಗಿದೆ!!

2009-01-20T16:30:00.019+05:30

ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಬ್ಲಾಗಿನ ನಕಲು ಪುಟ ಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡುವ ತಾಣವೊ೦ದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಚ್ಚರಿಯೆ೦ದರೆ ನನ್ನ ಇಂಗ್ಲಿಶ್ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಕನಸಿನ ಬರಹವಾದ 'Great Aspirations!!' ಪ್ಯಾ೦ಕಿ ಎಂಬುವವನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಅವನದೇ ಎ೦ಬ೦ತೆ ಪ್ರಕಟಗೊ೦ಡಿದೆ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಲಿ೦ಕಾಗಲೀ, ನನ್ನ ಹೆಸರಾಗಲೀ ಪ್ರಕಟಗೊ೦ಡಿಲ್ಲ.

ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಶ್ರೀಯುತ ಸುನಾಥ್ ರವರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತ೦ದಾಗ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ(http://sallaap.blogspot.com/) ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ,ಪ್ಯಾ೦ಕಿಯ ಬ್ಲಾಗಿಗೂ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಲ್ಲದೇ ಸೈಬರ್- ಅಪರಾಧ ವಿಭಾಗದ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಲೂ ಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಳಜಿಗೆ ಅನೇಕಾನೇಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಕಾಕಾ:)

ಈ ಕೆಳಗಿನದು ೦೧-೧೦-೦೮ ರಂದು ನಾನು ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಹಾಕಿರುವ ಪೋಸ್ಟ್ http://mydreamwritings.blogspot.com/2008/10/great-aspirations.html
ಹಾಗೂ ಇದನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿದರೆ ಪ್ಯಾ೦ಕಿಯ ತಾಣದಲ್ಲಿ ೧೨-೧೧-೦೮ ರ೦ದು ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿರುವ ನನ್ನ ಬರಹ ಕಾಣುವಿರಿ!
http://panki-wellstream.blogspot.com/2008/11/great-aspirations.html

ಆದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಮೇಲಿನ ಲಿ೦ಕ ಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಡಿ.

ನಾವು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ದಿನಗಳು ಕಳೆದರೂ ಆತ ಬ್ಲಾಗಿನಿಂದ ಪೋಸ್ಟ್ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಹೋಗಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಉತ್ತರವನ್ನಾದರೂ ಬರೆದಿಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ನಮ್ಮ ಬರಹಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕಿದೆ.'ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಬ್ಲಾಗುಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದನ್ನು ಯಾರು ನೋಡೋರು' ಎ೦ದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಹೀಗೂ ಆಗಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದದ್ದು ವಿಷಾಧಕರ.

ಹಾ೦..ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೇ ಬಾರದಂತೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೆಸರು ತ೦ದಿಕ್ಕುತ್ತಿರಬಹುದು! ಎಚ್ಚರ!
ಏನೇ ಇರಲಿ ನಮ್ಮ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕೈಜೋಡಿಸುತ್ತೀರೆ೦ದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಲಹೆ, ಸೂಚನೆಗಳಿದ್ದರೆ ಸದಾ ಸ್ವಾಗತ.
'ಬ್ಲಾಗನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೀಗೆ?' ದಯವಿಟ್ಟು ಬರೆಯಿರಿ..

'ಕನಸು ಕಾಣುವುದೆ೦ದರೇನು!?'

2008-12-18T14:42:00.011+05:30

ಹಾಯ್,
ನನ್ನ 'ಕನಸ'ಲೋಕವನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವಿರಾದರೆ, ಒಮ್ಮೆ ಹಿ೦ದಿನ ಪೋಸ್ಟುಗಳತ್ತ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ ಇದರತ್ತ ಬನ್ನಿ :)

"ಸರಿ, ಹೀಗೆ ಕನಸು ಕಾಣುವುದೆ೦ದರೇನು? ಕನಸು ಹೀಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?" (ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವ೦ತಲ್ಲ!!)

ಇಲ್ಲಿ ನಾನ್ಯಾವ 'ಕನಸಿನ' ಕುರಿತಾದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅವಲೋಕನವನ್ನೂ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ನಾನು ಈ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ FAQ ಗಳ ಉಪಟಳದ ಸಣ್ಣ ಪರಿಚಯ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ 'ಕನಸು' ಎಂಬ ಪದದ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅರ್ಥ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸಂಧರ್ಭಕ್ಕನುಗುಣವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಾಡಾಗಿರಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದೇ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಮೂಲ! ಕನಸುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಒ೦ದರಿ೦ದೊ೦ದು ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಸ೦ಭ೦ಧವಿರುವ೦ತವಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಇನ್ನುಳಿದವು ತೀರಾ ಪೆದ್ದುಪೆದ್ದಾಗಿಯೋ, ತಮಾಷೆಯಾಗಿಯೋ, ಭಯಾನಕ ಅಥವಾ ಚಿಂದಿ ಚಿತ್ರನ್ನವಾಗಿಯೋ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿದ್ದು ಅತ್ತಸರಿಯುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಅನೇಕಾನೇಕ ಕನಸುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನನಗೆ ಒಮೊಮ್ಮೆ ಒ೦ದರಿ೦ದೊ೦ದು ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಲಿಂಕ್ ಇರುವ೦ತಾ, ಸಂಭಾಷಣೆಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವ, ತಲೆಯೊಳಹೊಕ್ಕ ವಿಚಾರವೊ೦ದು ಕಲ್ಪನೆಯ ಲಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಹಾಗೇ ಉದ್ದುದ್ದವಾಗಿ, ಮೊದಲು-ಕೊನೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೊಳಗೊ೦ಡಾಗ ದೊರೆಯುವ ಸಿದ್ಧ ಮಾದರಿಯ೦ತೆ ಮೂಡುವ ಕನಸುಗಳು, ಕೆಲ ಗಂಟೆ, ದಿನ or ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಹೇಳಿ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡುವವರೆಗಷ್ಟೇ ಇದ್ದು ಆಮೇಲೆ ಕರುಹೂ ಇಲ್ಲದೇ ಮಾಸಿಹೋಗಿ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಗಾಬರಿ, ತೃಪ್ತಿ, ಸಂಕಟ, ತೊಂದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ೦ದಿಕ್ಕುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ೦ಬ ಉದ್ದೇಶವೊ೦ದು ತಲೆ ಹೊಕ್ಕಾಗಿನಿ೦ದ ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ೦ದಿಳಿಸಲು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ 'ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳು'(!) ವಿನಯ, ವಿಶ್ವಾಸಭರಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿ೦ದ ಉಪಟಳ ನೀಡುತ್ತಿರುವುದರಿ೦ದ ಬೇಸತ್ತ ನಾನೂ, ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗೂ ತೆವಳುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದ್ದೇವೆ !!

ನಮ್ಮವರು ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರ, ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲದೇ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ ( *note- ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಪವಾಡಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ಹೇಳಿಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ!) ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಕನಸಿನ mechanism ಅನ್ನು ಕೆಲ 'ಆಯ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ'ಗಳಿಗೆ(ದಿನನಿತ್ಯ ಎದುರಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಲಾಗೇ ಬೇಕಾಗಬಹುದು!) ವಿವರಿಸಲು ಹೋದರೂ "ಇದು ಹೇಗೆ ಕನಸು ಹೀಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಂದು ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಕನಸನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿಕೊ೦ಡು "ಒಹ್! ಬಂತು ಬಂತು ಕನಸು, ನೋಡ ಬನ್ನಿ!" ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವೇ!? ನಿಜ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಈ ಕುತೂಹಲ ಸಹಜವೇ. ಆಗಾಗ ನನಗೇ ಹಾಗೆನಿಸುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ! ಆದರೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲು ನಡೆಸಿದ ಪರಿಶ್ರಮದ ನಂತರವೂ ಅದು ತಣಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಆಗ ಸಹಜವಾಗೇ, 'ಈ ಕನಸ ಸಹವಾಸ ಸಾಕು' ಎಂದೆನಿಸಲು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನನ್ನ ಕೈ ( or ತಲೆ?) ಮೀರಿದ್ದಾದ್ದರಿ೦ದ 'ಇವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದನ್ನು ಇಂದೇ ಬಿಟ್ಹಾಕಿಬಿಡಬೇಕು' ಎಂದೆನಿಸುವ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯೇನಾದರೂ ಇವರುಗಳ 'ಜಾಣ ಪೆದ್ದುತನ'ದ ಹಿ೦ದಿರಬಹುದೇ? ಎನ್ನುವ೦ತಹ ದೂ(ದು?)ರಲೋಚನೆಯೂ ಮೂಡದೇ ಇರದು!

ನಮ್ಮ ಎಚ್ಚರ ಸ್ಥಿತಿಯಿ೦ದ ನಾವು ದೂರ ಸರಿದು ವಿರಮಿಸಿದಾಗ, 'ಕಾವಲುಗಾರನ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ' ಜರುಗಿದ ಆಲೋಚನೆಯೊ೦ದು ದೃಶ್ಯವಾಗಿ (ಕೆಲ ಸಂಧರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ) ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತೇಲಿ ಬರುವುದೆಂದರೆ? ಅದು ಎ೦ತಹ ಕನಸೇ ಆಗಿರಲಿ. ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕದೆ ಘಟಿಸುವ೦ತಹುದು ತಾನೇ? ಇಂತಹ ಅಚ್ಚರಿಯೆನಿಸುವ 'ಮೆದುಳ ಮಾಯೆ'ಯನ್ನು ತೀರಾ ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಿ೦ದ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಕನಸಿನ ಜೊತೆಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಭಯ ಮತ್ತು ಮೂಢನ೦ಬಿಕೆಗಳು ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿವೆಯೋ ತಿಳಿಯದು.

ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ನಡುವೆ 'ಸ್ವದೇಶೀ' ಕಾರ್ಯಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದ ಕಾರಣ (ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ದಯಮಾಡಿ ತಿಳಿಸಿ) 'ವಿದೇಶಿ ನೆಲ'ದ ಅಪ್ಪಟ ಕನಸುಗಾರರ ಗುಂಪೊಂದರ ಬಳಿ ಈಗ್ಗೆ ಒಂದು ವರುಷದಿಂದ ಕನಸನ್ನು ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜರುಗುವ ಕನಸಿನ ಅಧ್ಬುತ ಅವಲೋಕನಗಳು, ಪಕ್ಕಾ unusual ಆಗಿ ಗೋಚರಿಸುವ ಈ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಕೋಟಲೆಗಳು, ಕನಸಿನೊಡನೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಸ೦ತಸದ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.

(image courtesy-web)

ಅಸ್ತಿತ್ವ

2008-11-25T10:19:00.005+05:30

ಆ ಸುಂದರ ಪುಷ್ಪ ಗಾಳಿಗೆ ತಲೆದೂಗುತ್ತಾ ತನ್ನೊಡಲ ಕಂಪನ್ನು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೇ ಪಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಅನಂದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೇ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಹೂವಿನ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನನ್ನೆತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಗಿಡದತ್ತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೋಟ ಬೀರಿತು. ಮತ್ತೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ವಯ್ಯಾರದಿ೦ದ ನರ್ತಿಸಿತು. ಹೀಗೇ ತಾತ್ಸಾರದಿ೦ದ ಗಿಡವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಅದು ಹೇಳಿತು, "ನೀನು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಧೇಯನಾಗಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಇವತ್ತು ನೀನು ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿರುವುದು, ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ನನ್ನ ಪ್ರಮುಖ ಇರುವಿಕೆಯಿಂದ". ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ, ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸುತ್ತಾ ಕೊಂಕು ಮಾತಾಡಿತು. ಗಿಡಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಗಿ ಮಾತುಗಳು ಬಾಯಿಯ ತುದಿಗೆ ಬಂದರೂ ತಕ್ಕ ಸಮಯ ಇದಲ್ಲ ಎಂದು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಪದಗಳನ್ನು ನು೦ಗಿಕೊ೦ಡಿತು.
ಬಹಳ ದಿನಗಳು ಹೀಗೇ ಕಳೆದವು.. ಅರಳಿ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೂವಿನ ಲಯ ಎಲ್ಲೋ ತಪ್ಪಿದಂತಾಗಿ, ಒಡಲ ಶಕ್ತಿಯೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲೋ ಉಡುಗಿ ಹೋದಂತೆ, ತನ್ನ ದೇಹ ತನಗೇ ಭಾರವಾದ೦ತೆ ಭಾಸವಯಿತು. ಎಷ್ಟೋ ದಿನ ತನುಮನವ ರಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೂವು ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳಿ೦ದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಮಣ್ಣಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ದೊಪ್ಪನೆ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಮತ್ತೆ ಮೇಲೇಳಲಾರದೇ ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳಲಾರದೇ ಗಾಳಿಯ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ತತ್ತರಿಸಲ್ಪತ್ತಿತು. ಜೋರಾಗಿ ರೋದಿಸುತ್ತಾ, "ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ಕರ್ಮ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾರಿಗೂ ಬರದಿರಲಿ.. ಇದೇನಾಗಿ ಹೋಯಿತು..?" ಎನ್ನಲು ಈ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮೌನಧಾರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಕರುಳು ಚುರ್ರೆ೦ದಿತು. ಅದು ಹೂವಿಗೆ ಹೇಳಿತು, "ನನ್ನ ಸುಂದರ ಪುಷ್ಪವೆ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು. ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಆಕ್ರಮಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು... ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನಣುಕಿಸಲು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರಿದು ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ. ನಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಗೆ ನಾವೇ ತಲೆದೂಗುತ್ತಾ.., ತೂಗುತ್ತಾ ತಲೆಯೇ ಕಿತ್ತು ಬಿದ್ದರೆ...? ಅ ಸಂಕಟ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ನೀನು ಅಂದು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಿನ್ನ ಗರ್ವದಿಂದ ಉಧ್ಬವಿಸಿದ್ದು. ಅದಕ್ಕಂದು ಜಂಬದ ಲೇಪವೊ೦ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ಯಾವ ಅರ್ಥವಾಗಲಿ, ಸತ್ಯಾ೦ಶವಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ಅದೇ ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಖ೦ಡಿತ ಇದೀಗ ನೀನೇ ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕಾರಣಳಾಗಬಲ್ಲೆ.. ನನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಭದ್ರಪಡಿಸಬಲ್ಲೆ.. ಮತ್ಯಾಕೆ ಈ ವೇದನೆ. ಬಾ ಈ ಕ್ಷಣದಿಂದ ನೀನೇ ನನ್ನ ಸಮರ್ಥ ಇರುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣಳಾಗುವ ಗೆಳತಿ..." ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪರ್ಣಹಸ್ತವನ್ನು ಚಾಚಿ 'ಪುಷ್ಪ'ವನ್ನು ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಬುಡಕ್ಕೆ ಒರಗಿ ಕೂರಿಸಿ ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿತು. ಅದರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ನೀಡಿತು....

*೨೦೦೬ ರ ಕನಸು

(image courtesy- web)

ಇರುವ ದು೦ಬಿಯ ಬಿಟ್ಟು.....

2008-10-06T13:27:00.045+05:30

ಆ ದಿನ ಅಮ್ಮ ಬಾಂದಳವ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ತುತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಮ್ಮನ ತೆಕ್ಕೆಯ ’ಮಗು’ವಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಚಂದ್ರನಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಸೆಳೆದು ಹಿಡಿದಿದ್ದವು. ಅಂದೇ ಅವನ್ನು ತನ್ನ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಆಕೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದಳು. ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು, ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ಮಿನುಗು `ತಾರೆ’ಗಳನ್ನು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಭೂಮಿ,ಬಾಂದಳ ಸಂಧಿಸುವ `ದಿಗಂತ’ದೆಡೆಗೆ ಚುಕ್ಕಿಗಳ ಹಿಡಿಯಲು ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದಳು. ಆಗಸವ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲುಗಳು ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಜರ್ಝರಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಕೋಮಲತೆಯನ್ನೇ ಮರೆತಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯೆ ತನ್ನ ಓಟವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತೂತಾಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗಸದ ಚುಕ್ಕಿಗೂ, ಕಾಲ ಕೆಳಗಿನ ಕಲ್ಲುಗಳಿಗೂ ಇರುವ `ಅಂತರ’ವನ್ನು ಕಂಡು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಆ ಬಾಂದಳ ಧರೆಗಿಳಿದಂತೆ ಕಂಡ ಸ್ಥಳದೆಡೆಗೆ ಕುಂಟುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು...

ಕಾಲುಗಳೀಗ ಬಹಳ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕುವಷ್ಟು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದವು. ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಗಸದ ನಕ್ಷತ್ರ, ಭೂಮಿಯ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಒಂಟಿ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗಾರರು ಯಾರಾದರೂ ಸಿಗಬಹುದೇ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದವು... ಬದುಕು, ಜೀವನ, ಸಮಾಜ, ಕಟ್ಟುಪಾಡು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಕುಳಿತಳು. ತನ್ನ ಮಾಸಲು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಳು..ಅದು ಮುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಹರಿದಿತ್ತು, ಕೈ ಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಗಾಯದ ಗುರುತುಗಳಾಗಿದ್ದವು... ಎಲ್ಲಾ ಗಮನಿಸಿದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕಣ್ನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮುಚ್ಚಿ ತೆರೆದು ಅದರೊಳಗೆ ತನ್ನ ಸಾವಿರಾರು ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಗುರಿಯೆಡೆಗೆ ಓಡಿದಳು.. ಅವಳ ಬೆನ್ನತ್ತಿದ್ದ ’ಕಾಲ’ ಆಕೆಯ ಹಿಂದೆ, ಮುಂದೆ, ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಳ ಕಾಲುಗಳೀಗ ಕೊಂಚ ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು....ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡ ನಕ್ಷತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದೇಹ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬಯಸುತ್ತಿತ್ತು, ನಕ್ಷತ್ರ ಹಿಡಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಮನ್ನಣೆ ಕೊಟ್ಟು ಆಕೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಂಡಳು... ಪ್ರಪಂಚವಿಡೀ ತನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು.. ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಮ್ಮಂದಿರು, ಎಷ್ಟೋ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಜನರು, ಕನಸುಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದಂತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಕಂಡರು.. ಆಕೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಮೇಲೆ ನೋಡಿದಳು. ಅನಂತವಾದ ದಾರಿಯ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಳೆದವು.. ಕನಸುಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದಂತಾದವು..ಯಾವ ನಕ್ಷತ್ರ ಹಿಡಿಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದಳೋ ಆ `ನಕ್ಷತ್ರ’ವೇ ಅವಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು....

~ಸುಷ್ಮ ಸಿ೦ಧು

೨೦೦೫ ರಲ್ಲಿ ಬ೦ದು, ದಾಖಲಿಸಿರುವ 'ಕನಸು'.

very recently published - http://www.kendasampige.com/article.php?id=1221

Many thanx for all comments & votes @kendasamige.

(image courtesy-web)

ಮತ್ತೊಂದು ಕನಸು..

2008-09-12T13:03:00.025+05:30

ಅಲ್ಲೊಂದು ಉದ್ಯಾನವನದ ನೂರಾರು ಗಿಡ, ಮರಗಳ ನಡುವೆ 'ಆ' ಗಿಡ ತನ್ನ ಅಂದಕ್ಕೆ ತಾನೆ ಮಾರು ಹೋದಂತಿತ್ತು. ತನ್ನಲ್ಲರಳಿದ ಹವಳದ ಬಣ್ಣದ ಹೂವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿರಿಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗುತ್ತಿತು...ತನ್ನ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿದ್ದ ಗಿಡ-ಮರಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಅಂದವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ 'ಅವಳ ಸಮಾನವಿಲ್ಲ' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಈ ರೀತಿ ಆ ಗಿಡ ಹಾಡಿ, ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಭೂಮಿಯ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಗರ್ಭ ಸೀಳಿ ಆಗತಾನೇ ಹೊರಬಂದು, ತಲೆಯೆತ್ತಿ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ 'ಮೊಳಕೆ'ಯೊಂದು ನೋಡಿತು. ಒಮ್ಮೆ ನಕ್ಕು ಅದು ಸುಮ್ಮನಾಯಿತು. ಹೀಗೇ ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಸು೦ದರಿ ಗಿಡದ ಬಳಿ ಅದು ಕೇಳಿತು, "ಗೆಳತೀ, ನೀನು ಸುಂದರಿ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೇ. ಆದರೆ ನೀನೇ ಬಿಡುವ ಆ ಹೂವಿನ ಭಾರ ತಾಳಲಾರದೇ ನೀನೇಕೆ ನೆಲವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತೀಯಾ? ಕತ್ತೆತ್ತಿ ಒಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ೦ದಿರನ್ನು ನೋಡು... ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ..." ಆ 'ಸುಂದರಿ' ಗಿಡ ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಬಗ್ಗಿದ ಹೂವಿನ ತಲೆ ಮೇಲೆತ್ತಲಾಗಲಿಲ್ಲ! ತನ್ನ ದುರ್ಬಲತೆ ಕಂಡು ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಯಿತು...

ಹೀಗಿರುವಾಗ ಆ ಮೊಳಕೆಯ ಪುಟ್ಟ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ ಬೆಳೆದ. ಸುಂದರಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಧೃಢವಾಗಿ ನಿಂತ. ಅಲ್ಲೇ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲಿ ಅ 'ಸುಂದರಿ' ಗಿಡದ ತಲೆಯೆತ್ತಿ 'ಪುಟ್ಟು' ಗಿಡಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದ..ಈಗ ಸುಂದರಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಳು...ತನ್ನ ಅಣ್ಣ೦ದಿರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ 'ಪುಟ್ಟ'ನನ್ನು. ಆಗ ಪುಟ್ಟ ಹೇಳಿದ, "ನೀನೀಗ ನಿಜವಾದ 'ಸುಂದರಿ'.ನಿನ್ನ ಈ ಅಂದವಾದ 'ಮೌನ' ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದೆ." ಸುಂದರಿ ಒಮ್ಮೆ ನಕ್ಕಳು. ಸಂತಸದಿಂದ ಇಡೀ ಉದ್ಯಾನವನವೇ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಿತು...

('ಶೋಧ'ದ ಮತ್ತೊಂದು ತುಣುಕು. ೨೦೦೪ರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಕನಸು. ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ..)

~ಸುಷ್ಮ ಸಿ೦ಧು.

(image courtesy-web)

ನನ್ನ 'ಕನಸು'!!

2008-08-27T13:06:00.020+05:30

ಹಾಯ್,

ಇದು ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ ತಾಣ. ಹಾಗೆಂದು ಇವು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳಲ್ಲ! ತಾವಾಗೇ ಬಂದು ಬಿದ್ದಕನಸುಗಳು! ಈಗ ಐದು ವರುಷಗಳಿಂದ ನಾನು ಸಾಕಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅಷ್ಟೂ seriousness ಕನಸುಗಳೊಳಗೆ ತೂರಿ ಹೋಗಿ ನಾನು ನಿರಾಳವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ! ಮೊದ ಮೊದಲು ಸಲಹೆಯಂತೆ, ಸಮಾಧಾನದಂತೆ ಮೂಡಿ ಬಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸುಗಳು ನಂತರ 'ನನ್ನಿಂದ' ದೂರವಾಗಿ ನಾನು ಕಾಣದ, ಕೇಳದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆರಂಭ, ಅಂತ್ಯಗೊಡನೆ ಹುದುಗಿಸಿ ಕತೆಗಳಾಗಿಬಿಟ್ಟವು.

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ record ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವಳು ನಂತರ ಅಮ್ಮನ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಬರೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.. ಇಂತಹ ಬರಹಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು 'ಅತ೦ತ್ರ' ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ತಳ್ಳಿವೆ........ 'alter ಮಾಡು, ಆರಂಭ ಸರಿಯಿಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಬೇಕಿತ್ತು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆಂದವೋ, ಬೇರೆಯದೇ ವಿಷಯ ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ...' ಎಂದರೆ ನಾನೂ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಅಸಹಾಯಕಳು!!! ಕಥೆಯೆ೦ದೋ, ಲಹರಿಯೆ೦ದೋ ಏನೆಂದೋ ಹೆಸರಿಸಲು ಅವಕ್ಕೆ ಅವುಗಳದ್ದೇ ಅದ ಚೌಕಟ್ಟು, ಬದ್ದತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಕಡೆಗೆ 'ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದ' ಅಥವಾ 'ಎಲ್ಲಿಗೂ ಸೇರದ' ಕನಸುಗಳನ್ನು, 'ಕನಸುಗಳು' ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಆರಾಮವಾಗಿರಿಸೋಣವೆ೦ದರೆ 'ಕನಸುಗಳತಾಣ'ವೆಂದು ಯಾವ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ..! ಹಾಗೆಯೇ 'ಕನಸೇ!?' ಎಂಬಂತಹ ಉದ್ಗಾರಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಧಾರಗಳ ಸಮೇತ ಉತ್ತರಿಸಲೂ ಸಾದ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ಚಿತ್ರ-ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ, ಹಲವಾರು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಈ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿದರೂ, 'ಆನೆ ನಡೆದದ್ದೇ ದಾರಿ..' ಎನ್ನುವಂತೆ ಅವು ಮು೦ದುವರಿದೇ ಇವೆ!

ಕನಸುಗಳ ಮೂಲ, existenceನ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಲ ಮುಗಿದು, ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಕರೆದೊಯ್ದು ಬುದ್ದಿಹೇಳಿ, ಮೊಟಕಿ ಮತ್ತೆ ತಂದು ಬಿಡುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಕನಸುಗಳು ಬಂದಾಗ 'ಒಹ್..' ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, 'ಇದೇ ನನ್ನ ಕಡೆಯ ಕನಸಿರಬೇಕು. ಇನ್ನೆಷ್ಟು ವಿಷಯ ಹೀಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಮ್ಮಾ..' ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ವರುಷಗಳಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, 'ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಬರೆದಿಡು' ಎಂದೆನ್ನಿಸಿಕೊ೦ಡು ಗುಡ್ದೆಯಷ್ಟಿರುವ ಸರಕಿನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಒಂದೊಂದನ್ನು ಆಯ್ದು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಅನಿಯ೦ತ್ರಿತ thoughts ಗಳನ್ನು 'like dreaming' ಎನ್ನಲಸಾದ್ಯವಾದ್ದರಿ೦ದ 'like minded' ಜನರೊಡನೆ share ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆಯಿ೦ದಲೇ 'ಕ೦ಡೆ ನಾನೊಂದು ಕನಸು'ವಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ 'online reading' ಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

~ಸುಷ್ಮ ಸಿ೦ಧು

(image courtesy-web)

ಶೋಧ.........

2008-08-08T20:33:00.016+05:30

(ಇದು ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಕಥೆ 'ಶೋಧ'ದ ತುಣುಕು.. ಕನಸುಗಳ ಕಥೆಯ ಸಂಗ್ರಹ 'ಪಯಣ ಸಾಗಿದಂತೆ.....'ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.ಮತ್ತು ಮಯೂರದ 'ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗೂಡು'ವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ 'ಕರುಣಾಳು ಬಾ ಕನಸೇ' ಯಲ್ಲಿಯೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇದರ ಆ೦ಗ್ಲ ಭಾಷಾಂತರ 'the pot full of water' ,yahoo dreams group ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗೊಳಗಾಗಿದೆ.. )

ಏನನ್ನೋ ಅರಸುತ್ತಾ ದಾರಿಯ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆದು ಬರುವ ನಾನು 'ಒಳಗೆ ಏನೋ ಇದೆ' ಎಂದು ಮನಗಂಡು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಗಾಜಿನ ಕಟ್ಟಡದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂರು ದೃಶ್ಯಗಳು ಮೂಡಿದವು . ಅದನ್ನು ನಾನು, ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿಯೇ, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು 'ಖಾಲಿ' ಬಿಟ್ಟು 'ಅಂತರ'ವೊಂದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಕೂರುವ ಸುಂದರ ಯುವತಿ ನೋಡಿದೆವು.. ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ತಾರ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ನಮ್ಮೆದುರಿತ್ತಿತು.

ಅಲ್ಲೊಂದು ನದಿ. ಸುಮಾರು ಮೈಲಿ ದೂರದಿಂದ ನೀರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎರಡು ತುಂಬಿದ ಕೊಡದೊಡನೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಳಾದರೂ ಮನೆ ಸೇರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀರು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಇಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.. ಹೀಗೇ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳು ಅ ಹುಡುಗಿಯ ನಿರಾಸೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳೊಡನೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ನದಿಯೆಡೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ಅರ್ಪಿಸಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಳು, 'ಓ ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಂದಾದರೂ ಕೊಡದ ತುಂಬ ನೀರುಳಿಸು...' ಆಕೆಯ ಸಮಸ್ಯೆ ದಿನಗಳುರುಳಿದರೂ ಬಗೆಹರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಕೊಡ ತಂದಳು. ನೀರನ್ನು ತುಂಬಿ ತುಂಬ ಜಾಗರೂಕಳಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು..ಅವಳಿಗೆ ಪರಮಾನಂದವಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ ! ಅಂದು ಕೊಡ ತುಂಬಿತ್ತು.. ಅನಂದದಿಮ್ದ ಉಬ್ಬಿ ಹೋದವಳು ಮರುದಿನ ನದಿಯೆಡೆಗೆ ಬಂದು ಹೂಗಳನ್ನರ್ಪಿಸಿ ಶಕ್ತಿಗೆ ಕೃಥಜ್ೞಥೆಗಳನ್ನರ್ಪಿಸಿ ಕೂಗಿದಳು, 'ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನ ಅಸೆ ಈಡೇರಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಋಣಿ.. '. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಶರೀರವಾಣಿಯೊಂದು ಹೇಳಿತು , "ತಂಗೀ, ಒಮ್ಮೆ ಆ ದಿನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನೆಪಿಸಿಕೋ. ಅಂದು ನಿನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ.. ಇದ್ದದ್ದು ಕೊಡ, ನೀರು ಮಾತ್ರ!." ಅವಳು ಹಿಗ್ಗಿ ಹೋದಳು 'ಅರೆ! ದೇವರೇ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದ..' ಸಂತಸದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಸಿದಳು, 'ದೇವರು ಮಾತನಾಡಿದ!'

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ವಿಷಯ ನಿರೂಪಿಸಲು ಎಲ್ಲರೊಡಗೂಡಿ ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅಂದಿನಂತೆಯೇ ಹೇಳಿದಳು, "ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನಾಸೆ ಈಡೇರಿಸಿದೆಯಲ್ಲಾ...........ನಿನಗೆ ನಾನು ಋಣಿ..." ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಚೀರಿದರೂ ಯಾವ ವಾಣಿಯೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ..ಎಲ್ಲರು ಚೇಡಿಸಿದರು, ಅವಮಾನಿಸಿದರು.ಎಲ್ಲ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕೊಡ ಹೊತ್ತು ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಕೊಡದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಹೇಳಿತು, "ಅಯ್ಯೋ ಹುಚ್ಚಿ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೀನು ಗುರುತಿಸಲಾರಳಾದೆಯಾ? ನಿನ್ನನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಗಮನ ಮಾತ್ರ.. ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿಯ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲು ಹೊರಟು ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೀನು ಅರಿಯಲಾರಳಾದೆ..ಮೊದಲು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಅನುದಿನ,ಅನುಕ್ಷಣ ನೆರೆದಿರುವ 'ನಿನ್ನತನ'ವನ್ನು ನಂಬು. ಯಾವ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಲ್ಲ..." ನೀರಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅವಳ ಮನವನ್ನು ಕಲಕಿತು. ಅಂದು ಕೊಡ ತುಂಬಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಅವಳೇ ತಂದ ನೀರಿತ್ತು..

~ಸುಷ್ಮ ಸಿ೦ಧು

(image courtesy-web)